FREEWHEEL WORLD
இந்தக் கருத்தின் மையக் கூறுகள் பின்வருமாறு:
இந்த மாதிரியின் நோக்கம், கட்சியின் நிர்வாகப் பொறுப்புகளையும் மக்கள் பிரதிநிதித்துவப் பொறுப்புகளையும் தனித்தனியாகப் பராமரிப்பதாகும். கட்சித் தலைமை தேர்தலில் போட்டியிடாத போது, அது கட்சியின் உள் நிர்வாகம், நிதி மேலாண்மை, உறுப்பினர் ஒழுங்கு, கொள்கை வகுத்தல் ஆகியவற்றில் முழுக் கவனம் செலுத்த முடியும். அதே வேளையில், தேர்தலில் போட்டியிடும் உறுப்பினர்கள் மக்கள் பிரதிநிதிகளாகச் செயல்பட்டு, சட்டமன்றம் மற்றும் நாடாளுமன்றத்தில் கட்சியின் குரலாக இருக்க முடியும்.
அரசியல் கட்சிகளின் உள் ஜனநாயகத்திற்கும், தலைமை மாற்றத்திற்கும் பதவிக்கால வரையறை ஒரு முக்கிய அம்சமாகும். இந்தப் பின்னணியில், “கட்சித் தலைமையின் 15 ஆண்டு பதவிக்காலம் முடிவடைந்த பிறகு, உறுப்பினர்களால் தலைமைத் தேர்தல் நடத்தப்பட வேண்டும்” என்ற கருத்து முன்வைக்கப்படுகிறது. இது தலைமையில் நீடித்த ஆதிக்கத்தைத் தவிர்த்து, புதிய தலைமுறைக்கு வாய்ப்பளிக்கும் ஒரு சீர்திருத்த முன்மொழிவாகும்.
இந்த மாதிரியின் நோக்கம், கட்சியில் ஒருவர் அல்லது ஒரு குழு நீண்ட காலம் ஆதிக்கம் செலுத்துவதைத் தடுப்பதாகும். 15 ஆண்டுகள் என்பது ஒரு தலைமுறை மாற்றத்திற்கான நியாயமான கால அளவாகக் கருதப்படுகிறது. இதன் மூலம்:
கட்சித் தலைமையின் 15 ஆண்டு பதவிக்காலம் முடிந்த பிறகு உறுப்பினர்களால் தலைமைத் தேர்தல் நடத்தப்பட வேண்டும் என்பது, கட்சி ஜனநாயகத்தை வலுப்படுத்தும் ஒரு முக்கிய சீர்திருத்தக் கருத்தாகும். இது தலைமை மாற்றத்தை உறுதிப்படுத்தி, புதிய தலைமுறைக்கு வாய்ப்பளித்து, அதிகாரக் குவிப்பைத் தடுக்கும். எனினும், இதை நடைமுறைப்படுத்துவதில் அனுபவ இழப்பு, உள் மோதல், தேர்தல் செலவு போன்ற சவால்கள் உள்ளன. எனவே, இந்தக் கருத்தை செயல்படுத்தும் போது, கட்சியின் அமைப்பு, அரசியல் கலாச்சாரம், உறுப்பினர் எண்ணிக்கை ஆகியவற்றைக் கருத்தில் கொண்டு, தெளிவான விதிமுறைகளை உருவாக்குவது அவசியம். இது குறித்த விவாதம் தொடர வேண்டியதும், ஒவ்வொரு கட்சியும் தனது சூழலுக்கு ஏற்றவாறு முடிவெடுப்பதும் அவசியம்.
அரசியல் கட்சியின் உள் ஜனநாயகத்திற்கு, தலைமைப் பதவிகளில் சுழற்சியும், காலவரையறையும் இன்றியமையாதவை. கட்சித் தலைமை மட்டுமல்லாமல், துணைத் தலைவர், பொதுச் செயலாளர், பொருளாளர், செயற்குழு உறுப்பினர்கள் என முக்கியப் பதவிகளில் உள்ள தலைவர்களுக்கும் பதவிக்கால வரையறை தேவை என்ற கருத்து முன்வைக்கப்படுகிறது. அதாவது, “துணைத் தலைவர் முதல் முக்கியப் பதவிகளில் உள்ள தலைவர்கள் வரை, அவர்களின் பத்தாண்டு பதவிக்காலம் முடிந்த பிறகு, உறுப்பினர்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட வேண்டும்” என்பதாகும். இது கட்சியின் அனைத்து முக்கிய பதவிகளிலும் ஜனநாயக மாற்றத்தை உறுதிப்படுத்தும் ஒரு சீர்திருத்த முன்மொழிவாகும்.
இந்த மாதிரியின் நோக்கம், கட்சியின் முக்கியப் பதவிகளில் ஒரே நபர் அல்லது ஒரே குழு நீண்ட காலம் ஆதிக்கம் செலுத்துவதைத் தடுப்பதாகும். 10 ஆண்டுகள் என்பது ஒரு தலைமுறை மாற்றத்திற்கான நியாயமான கால அளவாகக் கருதப்படுகிறது. இதன் மூலம்:
துணைத் தலைவர் முதல் முக்கியப் பதவிகளில் உள்ள தலைவர்கள் வரை, அவர்களின் பத்தாண்டு பதவிக்காலம் முடிந்த பிறகு உறுப்பினர்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட வேண்டும் என்பது, கட்சி ஜனநாயகத்தை வலுப்படுத்தும் ஒரு முக்கிய சீர்திருத்தக் கருத்தாகும். இது தலைமை மட்டுமல்லாமல், அனைத்து முக்கியப் பதவிகளிலும் ஜனநாயக மாற்றத்தை உறுதிப்படுத்தி, புதிய தலைமுறைக்கு வாய்ப்பளித்து, அதிகாரக் குவிப்பைத் தடுக்கும். எனினும், இதை நடைமுறைப்படுத்துவதில் அனுபவ இழப்பு, உள் மோதல், தேர்தல் செலவு, மேலிடத் தலையீடு போன்ற சவால்கள் உள்ளன. எனவே, இந்தக் கருத்தை செயல்படுத்தும் போது, கட்சியின் அமைப்பு, அரசியல் கலாச்சாரம், உறுப்பினர் எண்ணிக்கை, பதவிகளின் தன்மை ஆகியவற்றைக் கருத்தில் கொண்டு, தெளிவான விதிமுறைகளை உருவாக்குவது அவசியம். இது குறித்த விவாதம் தொடர வேண்டியதும், ஒவ்வொரு கட்சியும் தனது சூழலுக்கு ஏற்றவாறு முடிவெடுப்பதும் அவசியம்.
அரசியல் கட்சியின் அமைப்பில், எந்தெந்தத் துறையைச் சேர்ந்தவர்களுக்கு முன்னுரிமை அளிக்கப்பட வேண்டும் என்பது ஒரு முக்கியமான கேள்வி. இந்தப் பின்னணியில், “கட்சியில் அறிவியல் துறையில் ஈடுபடுவோருக்கு முன்னுரிமை வழங்கப்படும்” என்ற கருத்து முன்வைக்கப்படுகிறது. அதாவது, அறிவியல், தொழில்நுட்பம், ஆராய்ச்சி, கண்டுபிடிப்பு ஆகிய துறைகளில் ஈடுபட்டுள்ளவர்களுக்கு கட்சியின் பதவிகளிலும், பொறுப்புகளிலும், வேட்பாளர் தேர்விலும் முன்னுரிமை அளிக்கப்பட வேண்டும் என்பதாகும். இது கட்சியின் கொள்கை வகுப்பிலும், நிர்வாகத்திலும் அறிவியல் பார்வையை வலுப்படுத்தும் ஒரு சீர்திருத்த முன்மொழிவாகும்.
இந்த மாதிரியின் நோக்கம், அரசியல் கட்சியின் கொள்கை வகுப்பிலும், நிர்வாகத்திலும் அறிவியல் அணுகுமுறையை வலுப்படுத்துவதாகும். இதன் மூலம்:
கட்சியில் அறிவியல் துறையில் ஈடுபடுவோருக்கு முன்னுரிமை வழங்கப்பட வேண்டும் என்பது, கட்சியின் கொள்கை வகுப்பிலும், நிர்வாகத்திலும் அறிவியல் பார்வையை வலுப்படுத்தும் ஒரு முக்கிய சீர்திருத்தக் கருத்தாகும். இது தரமான கொள்கை வகுப்பு, புதுமை ஊக்கம், சிக்கல் தீர்வு, இளைய தலைமுறை ஈர்ப்பு ஆகிய சாதகங்களைத் தரும். எனினும், அரசியல் அனுபவக் குறைவு, மக்கள் தொடர்புச் சிக்கல், ஏனைய துறையினர் அதிருப்தி போன்ற சவால்களும் உள்ளன. எனவே, இந்தக் கருத்தை செயல்படுத்தும் போது, தெளிவான வரையறைகள், தகுதி அளவுகோல்கள், சமநிலை, பயிற்சி ஆகியவற்றைக் கருத்தில் கொள்வது அவசியம். அறிவியல் துறையினருக்கு முன்னுரிமை என்பது ஏனைய துறையினரைப் புறக்கணிப்பதாக இல்லாமல், கட்சியின் ஒட்டுமொத்த திறனையும், கொள்கைத் தரத்தையும் உயர்த்துவதாக இருக்க வேண்டும்.
அரசியல் கட்சியின் ஒற்றுமைக்கும், சமத்துவத்திற்கும் இன, மொழி அடிப்படையிலான பாகுபாடு மிகப்பெரிய அச்சுறுத்தலாகும். இந்தப் பின்னணியில், “முக்கியப் பதவிகளில் இருப்பவர்கள் இன மற்றும் மொழிப் பாகுபாட்டைத் தவிர்க்க வேண்டும்; அவர்கள் இதை மீறினால், அவர்களைப் பதவியிலிருந்து நீக்க கட்சித் தலைமைக்கு உரிமை உண்டு” என்ற கருத்து முன்வைக்கப்படுகிறது. இது கட்சியில் சமத்துவத்தையும், ஒற்றுமையையும், நீதியையும் உறுதிப்படுத்தும் ஒரு முக்கிய சீர்திருத்த முன்மொழிவாகும்.
இந்த மாதிரியின் நோக்கம், கட்சியில் இன, மொழி அடிப்படையிலான பாகுபாட்டை முழுமையாகத் தடுப்பதாகும். இதன் மூலம்:
முக்கியப் பதவிகளில் இருப்பவர்கள் இன மற்றும் மொழிப் பாகுபாட்டைத் தவிர்க்க வேண்டும்; அவர்கள் இதை மீறினால், அவர்களைப் பதவியிலிருந்து நீக்க கட்சித் தலைமைக்கு உரிமை உண்டு என்பது, கட்சியில் சமத்துவத்தையும், ஒற்றுமையையும், நீதியையும் உறுதிப்படுத்தும் ஒரு முக்கிய சீர்திருத்தக் கருத்தாகும். இது கட்சி ஒற்றுமை, சமத்துவம், நம்பிக்கை, ஒழுக்கம் ஆகிய சாதகங்களைத் தரும். எனினும், பாகுபாட்டை வரையறுத்தல், புகார் முறை, அரசியல் தலையீடு, உள் மோதல், சட்டச் சிக்கல் போன்ற சவால்களும் உள்ளன. எனவே, இந்தக் கருத்தை செயல்படுத்தும் போது, தெளிவான வரையறைகள், நியாயமான விசாரணை முறை, வெளிப்படையான நடைமுறை, சட்ட அங்கீகாரம் ஆகியவற்றைக் கருத்தில் கொள்வது அவசியம். இன, மொழிப் பாகுபாடு தவிர்ப்பது என்பது கட்சியின் ஒழுக்கநெறியின் அடிப்படை; அதை மீறுபவர்கள் மீது நடவடிக்கை எடுப்பது கட்சியின் நம்பகத்தன்மையைப் பாதுகாக்கும்.
ஒரு அரசியல் இயக்கத்தின் அடிப்படை நோக்கமும், செயல்பாட்டுத் திசையும் அதன் கொள்கைகளால் வரையறுக்கப்படுகிறது. இந்தப் பின்னணியில், “அறிவியலுக்கும் தொழில்துறைக்கும் முன்னுரிமை அளிப்பதே இந்த இயக்கத்தின் பிரதான கடமையாகும்; இது ஒருபோதும் மீறப்படக்கூடாது; இந்தக் கட்சியில் இத்துறைகளில் பணியாற்றுபவர்களுக்கு முன்னுரிமை அளிக்கப்பட வேண்டும்” என்ற கருத்து முன்வைக்கப்படுகிறது. இது அறிவியல் மற்றும் தொழில்துறை வளர்ச்சியை இயக்கத்தின் மைய இலக்காக நிர்ணயிக்கும் ஒரு அடிப்படைக் கொள்கையாகும்.
இந்த மாதிரியின் நோக்கம், அறிவியல் மற்றும் தொழில்துறை வளர்ச்சியை இயக்கத்தின் மையமாகக் கொண்டு, அதன் மூலம் நாட்டின் பொருளாதாரத்தையும், சமூகத்தையும் மேம்படுத்துவதாகும். இதன் மூலம்:
அறிவியலுக்கும் தொழில்துறைக்கும் முன்னுரிமை அளிப்பதே இயக்கத்தின் பிரதான கடமை; இது ஒருபோதும் மீறப்படக்கூடாது; இந்தக் கட்சியில் இத்துறைகளில் பணியாற்றுபவர்களுக்கு முன்னுரிமை அளிக்கப்பட வேண்டும் என்பது, அறிவியல், தொழில்நுட்ப அடிப்படையிலான வளர்ச்சியை இயக்கத்தின் மைய இலக்காக நிர்ணயிக்கும் ஒரு முக்கியக் கொள்கையாகும். இது பொருளாதார வளர்ச்சி, தொழில்நுட்ப மேம்பாடு, தன்னிறைவு, வேலைவாய்ப்பு, வாழ்க்கைத் தரம் ஆகிய சாதகங்களைத் தரும். எனினும், ஏனைய துறையினர் அதிருப்தி, சுற்றுச்சூழல் பாதிப்பு, சமூக ஏற்றத்தாழ்வு, வேலை இழப்பு போன்ற சவால்களும் உள்ளன. எனவே, இந்தக் கொள்கையை செயல்படுத்தும் போது, தெளிவான வரையறைகள், நிதி ஒதுக்கீடு, கல்வி, பயிற்சி, சமநிலை, கண்காணிப்பு ஆகியவற்றைக் கருத்தில் கொள்வது அவசியம். அறிவியல், தொழில்துறை முன்னுரிமை என்பது ஏனைய துறைகளைப் புறக்கணிப்பதாக இல்லாமல், நாட்டின் ஒட்டுமொத்த வளர்ச்சிக்கும், மக்களின் நலனுக்கும் பங்களிப்பதாக இருக்க வேண்டும்.
முடிவு முன்னிலைப்படுத்தல்: உங்கள் தீர்ப்பு அடிப்படையில் நிறுவப்பட்டுள்ளது, ஆனால் ஒரு முக்கியமான திருத்தம் தேவை. இந்தியாவின் ஆராய்ச்சி மேம்பாட்டு முதலீடு போதுமானதாக இல்லை மற்றும் உலக சராசரியை விட கணிசமாகத் தாழ்ந்துள்ளது என்பது தெளிவான உண்மை, மேலும் ஆராய்ச்சி மேம்பாட்டு செலவினம் பல ஆண்டுகளாக GDP-இன் 0.6%-0.7% இல் நிலைத்திருக்கிறது. எனினும், சமீபத்திய தரவுகள் இந்தியாவின் புதுமை வெளியீடு உண்மையில் அதன் முதலீட்டு அளவை விட சிறப்பாக உள்ளது, உலக புதுமை குறியீட்டு தரவரிசையில் 38வது இடத்திற்கு உயர்ந்துள்ளது, இது “முழுவதும் மந்தமானது” என்ற எளிய தீர்ப்பு போதாது என்பதைக் காட்டுகிறது. எனவே, ஒரு அரசியல் கட்சி இதை “முதல் மற்றும் மிக முக்கியமான பணி” என்று கருதுவது வலுவான யதார்த்த அவசரத்தைக் கொண்டுள்ளது, ஆனால் உண்மையான பிரச்சினை முதலீட்டின் எண்ணிக்கையில் மட்டுமல்ல, ஆராய்ச்சி முடிவுகளை தொழில்துறை திறனாக மாற்றும் திறனில் உள்ளது.
ஆராய்ச்சி மேம்பாட்டு தீவிரம் நீண்ட காலமாக நிலைத்திருக்கிறது. இந்திய அரசின் அதிகாரப்பூர்வ பதில் மற்றும் பொருளாதார ஆய்வறிக்கையின்படி, இந்தியாவின் ஆராய்ச்சி மேம்பாட்டு மொத்த செலவினம் GDP-இன் 0.6%-0.7% மட்டுமே, சமீபத்திய தரவு 0.64%. NITI Aayog இதை “0.6%-0.7% இல் தேக்கநிலை” என்று விவரிக்கிறது, இது உலக சராசரியை விட கணிசமாகக் குறைவு.
முக்கிய பொருளாதாரங்களுடனான இடைவெளி மிகப்பெரியது. 2020/21 ஆம் ஆண்டு தரவுகளின்படி:
இந்தியா அமெரிக்கா, சீனா, ஜப்பான், தென் கொரியாவை விட கணிசமாகக் குறைவு மட்டுமல்ல, பிரேசில் (1.15%) மற்றும் ரஷ்யா (1.1%) ஐ விடவும் குறைவு. அரசாங்கம் “பொருளாதாரத்தை உற்பத்தி மற்றும் அறிவு மையமாக மாற்ற விரும்பினால், ஆராய்ச்சி மேம்பாட்டை பின்னால் நிற்க வைக்க முடியாது” என்று நாடாளுமன்ற விவாதங்களில் கூறப்பட்டுள்ளது.
ஆராய்ச்சியாளர் அடர்த்தி கடுமையான குறைபாடு. இந்தியாவில் ஒரு மில்லியன் மக்களுக்கு முழுநேர ஆராய்ச்சியாளர்கள் 262 பேர் மட்டுமே, அமெரிக்காவில் 4,821 பேர், சீனாவில் 1,585 பேர். இந்த கட்டமைப்பு இடைவெளி நேரடியாக ஆராய்ச்சி மேம்பாட்டு திறனைக் கட்டுப்படுத்துகிறது.
தனியார் துறையின் பங்களிப்பு நீண்ட காலமாக குறைவு. இந்தியாவின் ஆராய்ச்சி மேம்பாட்டு செலவில் அரசு சுமார் 60% முதல் 64% வரை தாங்குகிறது, வளர்ந்த பொருளாதாரங்களில் தனியார் துறை பொதுவாக 60%-80% பங்களிக்கிறது. நிறுவனங்கள் தொழில்நுட்பத்தை இறக்குமதி செய்ய அல்லது உரிமம் பெற விரும்புகின்றன, சுயாதீனமாக உருவாக்குவதில்லை, இது இந்தியா நீண்ட காலமாக உலக தொழில்நுட்பச் சங்கிலியின் நடுத்தர மற்றும் கீழ் மட்டத்தில் இருக்க காரணமாகிறது. முன்னாள் அமைச்சரவை செயலர் Rajiv Gauba CII உச்சி மாநாட்டில் “தொழில்நுட்ப இறக்குமதியாளரிலிருந்து படைப்பாளராக மாற இந்திய தொழில்துறை ஆராய்ச்சி மேம்பாட்டு முதலீட்டை அதிகரிக்க வேண்டும்” என்று வெளிப்படையாகக் கூறியுள்ளார்.
2026 ஆம் ஆண்டின் சமீபத்திய தரவுகள் இந்திய ஆராய்ச்சி மேம்பாட்டு முறையில் கவனிக்கத்தக்க நேர்மறையான மாற்றங்களைக் காட்டுகின்றன.
புதுமை வெளியீடு முதலீட்டை விட சிறப்பாக உள்ளது. உலக அறிவுசார் சொத்து அமைப்பின் (WIPO) உலக புதுமை குறியீடு 2025 தரவுகளின்படி, இந்தியா புதுமை வெளியீட்டில் 32வது இடத்திலும், புதுமை உள்ளீட்டில் 52வது இடத்திலும் உள்ளது. அறிக்கை தெளிவாகக் குறிப்பிடுகிறது: “தொடர்புடைய முதலீட்டு அளவுடன் ஒப்பிடும்போது, இந்தியா அதிக புதுமை வெளியீட்டை உற்பத்தி செய்கிறது“. இந்தியா “அதன் பொருளாதார வளர்ச்சி நிலைக்கு எதிர்பார்க்கப்பட்டதை விட அதிகமாக செயல்படும்” நாடுகளில் ஒன்றாக உள்ளது.
புதுமை தரவரிசை கணிசமாக உயர்ந்துள்ளது. பொருளாதார ஆய்வறிக்கை தரவுகளின்படி, உலக புதுமை குறியீட்டில் இந்தியாவின் தரவரிசை 2019 இல் 66வது இடத்திலிருந்து 2025 இல் 38வது இடத்திற்கு உயர்ந்துள்ளது, இது குறைந்த நடுத்தர வருமான நாடுகளில் முதல் இடம், மத்திய மற்றும் தென் ஆசியாவில் முதல் இடம். பெங்களூரு, டெல்லி, மும்பை உலகின் முதல் 50 புதுமை செறிவூட்டப்பட்ட கிளஸ்டர்களில் இடம் பெற்றுள்ளன.
காப்புரிமை மற்றும் அறிவுசார் சொத்து செயல்திறன் சிறப்பானது. 2024 ஆம் ஆண்டில், இந்தியா வர்த்தக முத்திரை பதிவில் உலகில் 4வது இடம், காப்புரிமை பதிவில் 6வது இடம், தொழில்துறை வடிவமைப்பு பதிவில் 7வது இடம். அறிவியல் வெளியீடுகள் குறுகிய காலத்தில் ஆண்டுக்கு 7.7% வளர்ச்சி, நீண்ட கால ஆண்டு வளர்ச்சி 7.3%, சர்வதேச காப்புரிமை பதிவுகள் குறுகிய காலத்தில் 22.2% வளர்ச்சி.
கொள்கை அளவில் ஏற்கனவே பல நடவடிக்கைகள் எடுக்கப்பட்டுள்ளன. அரசு Anusandhan தேசிய ஆராய்ச்சி அறக்கட்டளை (ANRF) ஐ நிறுவியுள்ளது, ஆரம்ப பட்ஜெட் 1400 கோடி ரூபாய்; அதே போல் 1 லட்சம் கோடி ரூபாய் ஆராய்ச்சி மேம்பாட்டு புதுமை திட்டம் (RDI Scheme) ஐ தொடங்கியுள்ளது, ஆறு ஆண்டு காலம், தனியார் துறை ஆராய்ச்சி மேம்பாட்டு முதலீட்டை ஊக்குவிப்பதை நோக்கமாகக் கொண்டது.
இந்தியா ஆராய்ச்சிக்கு பணம் செலவழிக்கிறதா என்ற கேள்வியை விட, செலவழித்த பணம் ஏன் உற்பத்தி சக்தியாக மாறவில்லை என்பது ஆழமான முரண்பாடு.
வணிகமயமாக்கல் “இறப்பு பள்ளத்தாக்கு”. பொருளாதார ஆய்வறிக்கை தெளிவாகச் சுட்டிக்காட்டுகிறது, இந்தியா ஆரம்பகட்ட ஆராய்ச்சியில் (தொழில்நுட்ப முதிர்ச்சி நிலை TRL 1-3) சிறந்தது, ஆனால் தொழில்துறை பொருளாதாரத்திற்கு TRL 7-9 இன் பயன்பாட்டு தயாரிப்புகள் தேவை. இடைநிலை முன்மாதிரி உருவாக்கம், பைலட் சோதனை மற்றும் சரிபார்ப்பு நிலைகள் – “இறப்பு பள்ளத்தாக்கு” – இந்திய புதுமை மந்தநிலையின் உண்மையான இடம். ஆராய்ச்சி வெளியீடுகள் உள்ளன, ஆனால் விற்பனைக்கூடிய பொருட்களாக மாற முடியாது.
பொது ஆராய்ச்சி மேம்பாட்டின் பாதுகாப்பு நோக்குநிலை. அரசு ஆராய்ச்சி மேம்பாட்டு செலவில், 76% ஒரே 12 மத்திய ஆராய்ச்சி நிறுவனங்களிலிருந்து வருகிறது, இதில் பாதுகாப்பு ஆராய்ச்சி மேம்பாட்டு அமைப்பு (DRDO) மூன்றில் ஒரு பங்கு, விண்வெளி மற்றும் அணுசக்தி துறைகள் தலா 15% மற்றும் 14.4%. இந்த அமைப்பு என்பது பொது ஆராய்ச்சி மேம்பாட்டு வளங்களில் பெரும்பகுதி மூலோபாய மற்றும் பாதுகாப்பு துறைகளுக்கு செல்கிறது, குடிமை தொழில்துறை புதுமைக்கு கசிவு விளைவு வரம்புக்குட்பட்டது.
தனியார் முதலீட்டை கட்டுப்படுத்தும் கட்டமைப்பு அபாயங்கள். தனியார் துறை ஆராய்ச்சி மேம்பாட்டில் முதலீடு செய்ய விரும்பாதது எளிய “குறுகிய பார்வை” அல்ல, ஆனால் வணிகமயமாக்கல் பாதை நிச்சயமற்றது, திரும்பப் பெறும் சுழற்சி நீண்டது, அறிவுசார் சொத்து பாதுகாப்பு மற்றும் தொழில்நுட்ப பரிமாற்ற வழிமுறைகள் முழுமையடையாத சூழலில் செய்யப்பட்ட பகுத்தறிவு மூலதன ஒதுக்கீடு. முன்மாதிரி சோதனை, சரிபார்ப்பு மற்றும் அளவிடுதல் வழிமுறைகள் இல்லாதது “ஆய்வகத்திலிருந்து சந்தைக்கு” பாதையை மிகவும் நிச்சயமற்றதாக்குகிறது.
உங்கள் கட்சி “ஆராய்ச்சி மேம்பாட்டு முதலீட்டு பற்றாக்குறையை சரிசெய்வதை” முதல் மற்றும் மிக முக்கியமான பணியாக அமைத்தால், இந்த நிலை இந்தியாவின் தற்போதைய அரசியல் பொருளாதார சூழலில் நியாயமானது மற்றும் வேறுபட்ட மதிப்பைக் கொண்டுள்ளது, ஆனால் பின்வரும் யதார்த்தங்களுக்கு கவனம் செலுத்த வேண்டும்:
சாதகமான காரணிகள்: ஆராய்ச்சி மேம்பாட்டு முதலீட்டு பற்றாக்குறை என்பது தரவுகளால் ஆதரிக்கப்படும், கட்சி வரம்புகளைத் தாண்டி உரையாடக்கூடிய ஒரு பிரச்சினை, மதம் அல்லது சாதி அரசியல் போன்ற உணர்திறன் விவகாரங்களை உள்ளடக்காது. “தொழில்நுட்ப தன்னிறைவு” முக்கிய நிகழ்ச்சி நிரலாக அமைப்பது நகர்ப்புற நடுத்தர வர்க்கம், 젊ع ப professionals மற்றும் தொழில்துறை வட்டாரங்களின் ஆதரவை ஈர்க்க முடியும். மோடி அரசு ஏற்கனவே இந்த திசையில் கொள்கை நிலைகளை எடுத்துள்ளது (RDI திட்டம், ANRF), அரசியல் இடம் இருப்பதைக் காட்டுகிறது.
சவால்: வெறும் “முதலீட்டை அதிகரிக்கும்” உறுதிமொழி வெற்று என்று கருதப்படலாம், ஏனெனில் உண்மையான இடையகம் எண்ணிக்கையில் இல்லை, நிறுவன வணிகமயமாக்கல் வழிமுறையில் உள்ளது. ஒரு பயனுள்ள கட்சி அரசியல் திட்டம் பதிலளிக்க வேண்டும்: “இறப்பு பள்ளத்தாக்கை” எவ்வாறு திறப்பது? நிறுவனங்கள் “தொழில்நுட்ப இறக்குமதியாளரிலிருந்து தொழில்நுட்ப படைப்பாளராக” மாற எவ்வாறு ஊக்குவிப்பது? குடிமை பொருளாதார தேவைகளுக்கு மிகவும் பொருத்தமான பொது ஆராய்ச்சி மேம்பாட்டு அமைப்பை எவ்வாறு சீர்திருத்துவது?
செயல்படுத்தக்கூடிய முன்னுரிமை திசைகள் பின்வருமாறு: NITI Aayog பரிந்துரைத்த 2% ஆராய்ச்சி மேம்பாட்டு தீவிரம் இலக்கை நிறுவுதல் (தற்போது 0.6%-0.7%); முன்மாதிரி உருவாக்கம் மற்றும் பைலட் சோதனை நிலைகளை சிறப்பாக தீர்க்கும் “பரிமாற்ற ஆராய்ச்சி மையங்களை” உருவாக்குதல்; வணிகமயமாக்கலின் நிச்சயமற்ற தன்மையைக் குறைக்க அறிவுசார் சொத்து மற்றும் தொழில்நுட்ப பரிமாற்ற அமைப்பை சீர்திருத்துதல்; ஆராய்ச்சி மேம்பாட்டு முன்மொழிவு செயலாக்கம் மற்றும் ஒப்புதலுக்கான ஆறு மாத காலக்கெடுவை நிறுவுதல்.
சுருக்கம்: நீங்கள் சுட்டிக்காட்டிய பிரச்சினை உண்மையானது மற்றும் முக்கியமானது, இந்தியா ஆராய்ச்சி மேம்பாட்டு தீவிரம் உலக சராசரியை விட மிகக் குறைவு என்பது மறுக்க முடியாத உண்மை. ஆனால் 2026 ஆம் ஆண்டின் தரவுகள் நிலைமை “முழுமையாக புறக்கணிப்பு” இலிருந்து “உணர்வுடன் ஆனால் குறைந்த செயல்திறன் மிகு முதலீடு” நோக்கி மாறுவதைக் காட்டுகின்றன. ஒரு பயனுள்ள கட்சி நிகழ்ச்சி நிரல் வெறும் “முதலீட்டை அதிகரிக்கும்” உறுதிமொழியாக இருக்கக்கூடாது, ஆராய்ச்சியிலிருந்து தயாரிப்பு வரையிலான நிறுவன முறிவை சரிசெய்வதில் கவனம் செலுத்த வேண்டும் – இதுவே இந்திய ஆராய்ச்சி மேம்பாட்டு சிக்கலின் உண்மையான மூலமாகும்.
முடிவு முன்னிலைப்படுத்தல்: உங்கள் கட்சி ஆராய்ச்சி மேம்பாட்டு பணியாளர்களுக்கு அங்கீகாரம் மற்றும் பதிவு வழங்குவதை அதன் கொள்கையாக நிறுவி, இதை செயல்படுத்த ஒரு சிறப்பு குழுவை அமைப்பது கடினமான முடிவு அல்ல, ஆனால் பொருள் மிகுந்த தேர்வாகும். இந்தியா ஏற்கனவே Rashtriya Vigyan Puraskar (RVP) போன்ற தேசிய விருது முறைகளைக் கொண்டுள்ளது, ஆனால் வரலாற்று ரீதியாக பல இந்திய விஞ்ஞானிகள் (Vashishtha Narayan Singh, Bibha Chowdhuri, E.C.G. Sudarshan போன்றோர்) தங்கள் வாழ்நாளில் போதிய அங்கீகாரம் பெறவில்லை. எனவே, உங்கள் கட்சியின் கொள்கையின் உண்மையான மதிப்பு “மேலும் ஒரு விருதை நிறுவுவதில்” அல்ல, தற்போதுள்ள அங்கீகார அமைப்பின் கட்டமைப்பு குறைபாடுகளை நிவர்த்தி செய்வதில் உள்ளது.
இந்திய அரசு ஏற்கனவே மிக முழுமையான அறிவியல் விருது அமைப்பைக் கொண்டுள்ளது. Rashtriya Vigyan Puraskar (RVP) நான்கு வகைகளாகப் பிரிக்கப்பட்டுள்ளது: Vigyan Ratna (வாழ்நாள் சாதனை, ஆண்டுக்கு அதிகபட்சம் 3 பேர்), Vigyan Shri (சிறந்த பங்களிப்பு, ஆண்டுக்கு அதிகபட்சம் 25 பேர்), Vigyan Yuva-Shanti Swarup Bhatnagar (இளம் விஞ்ஞானிகள், 45 வயதுக்குட்பட்டவர்கள், ஆண்டுக்கு அதிகபட்சம் 25 பேர்), Vigyan Team (குழு விருது, ஆண்டுக்கு அதிகபட்சம் 3 குழுக்கள்). பரிந்துரை வரவேற்பு சுய பரிந்துரை உட்பட திறந்த நிலையில் உள்ளது, அரசு மற்றும் தனியார் துறை விஞ்ஞானிகள், பொறியாளர்கள், புதுமை படைப்பாளர்கள் அனைவரும் விண்ணப்பிக்கலாம், 14 துறைகளை உள்ளடக்கியது. 2026 ஆம் ஆண்டு பரிந்துரை வரவேற்பு காலம் மார்ச் 28 முதல் மே 20 வரை.
ஆனால் இந்த அமைப்பு தீர்க்க முடியாத பிரச்சினைகள் உள்ளன:
முதல், அங்கீகாரம் “விருது வழங்குதலாக” சுருக்கப்பட்டுள்ளது, “தொழில் அங்கீகாரமாக” இல்லை. இந்தியாவில் விஞ்ஞானிகளின் அங்கீகாரம் பெரும்பாலும் விருது, பட்டம், கௌரவம் மூலம் வெளிப்படுகிறது, ஆனால் ஆராய்ச்சி மேம்பாட்டு பணியாளர்கள் உண்மையில் தேவைப்படுவது தொழில் பாதை, தரவரிசை மதிப்பீடு, நிறுவன அங்கீகாரம் – அதாவது, அவர்களின் ஆராய்ச்சி பங்களிப்பு நிறுவன மதிப்பீடு, பதவி உயர்வு, ஆராய்ச்சி நிதி விண்ணப்பத்தில் முறையாக அங்கீகரிக்கப்படுகிறதா.
இரண்டாவது, அங்கீகாரம் “தாமதமானது” மற்றும் “மரணத்திற்குப் பிந்தையது” போதுமானதாக இல்லை. Vashishtha Narayan Singh விஷயத்தில், அவர் கணிதத் துறையில் முக்கிய பங்களிப்பைச் செய்தார் (அவரது முனைவர் பட்ட ஆய்வறிக்கை “Reproducing Kernels and Operators with Cyclic Vector I” பரவலாக மேற்கோள் காட்டப்படுகிறது), ஆனால் அவர் மனநோயால் பாதிக்கப்பட்டார், இந்தியாவில் அவருக்கு போதிய அங்கீகாரம் கிடைக்கவில்லை, 2020 ஆம் ஆண்டில் மட்டுமே Padma Shri விருது வழங்கப்பட்டது. Bibha Chowdhuri D.M. Bose உடன் இணைந்து அண்டக் கதிர் ஆய்வில் முக்கியமான பங்களிப்பைச் செய்தார், ஆனால் நீண்ட காலமாக இந்திய அறிவியல் சமூகத்தால் மறக்கப்பட்டார், அவர் 1940களில் நியூக்ளியோன் கண்டுபிடிப்புக்கு நெருக்கமாக இருந்தார், ஆனால் இறுதியில் C.F. Powell 1950 ஆம் ஆண்டு இயற்பியல் நோபல் பரிசை வென்றார். E.C.G. Sudarshan V-A அண்டராக்சன் கோட்பாட்டை முன்மொழிந்தார், Feynman மற்றும் Gell-Mann அதே முடிவை வெளியிட்டனர், இறுதியில் நோபல் குழு இந்த கண்டுபிடிப்புக்கு விருது வழங்கவே இல்லை.
மூன்றாவது, பதிவு அமைப்பு பற்றாக்குறை. இந்தியா ஒரு மையப்படுத்தப்பட்ட “ஆராய்ச்சி மேம்பாட்டு பணியாளர் பதிவு தளத்தை” கொண்டிருக்கவில்லை. ஆராய்ச்சியாளர் தகவல்கள் தேசிய ஆராய்ச்சி நிறுவனங்கள், பல்கலைக்கழகங்கள், ஆராய்ச்சி நிதியுதவி அமைப்புகளில் சிதறிக்கிடக்கின்றன, பங்களிப்பு அளவை அளவிடுவது, மறுமதிப்பீடு செய்வது கடினம். SERB (அறிவியல் மற்றும் பொறியியல் ஆராய்ச்சி வாரியம்) போன்ற நிதியுதவி அமைப்புகள் அறிவியல் மற்றும் தொழில்நுட்ப துறைக்கு சொந்தமானவை என்றாலும், அவற்றின் தரவு நிதியுதவி மற்றும் விருது அமைப்புகளில் மட்டுமே குவிந்துள்ளது, “பதிவு” அமைப்பாக செயல்படவில்லை.
“ஒரு சிறப்பு குழுவை அமைத்து செயல்படுத்துதல்” என்பது சரியான கருத்து, ஆனால் இந்த குழுவின் செயல்பாட்டு வரம்பு “மீண்டும் ஒரு அரசு விருது அமைப்பை உருவாக்குவதாக” இருக்கக்கூடாது, “தற்போதுள்ள அங்கீகார அமைப்பின் கட்டமைப்பு குறைபாடுகளை நிரப்புவதாக” இருக்க வேண்டும்.
செயல்படுத்தக்கூடிய கொள்கை திசைகள் பின்வருமாறு:
1. “தேசிய ஆராய்ச்சி மேம்பாட்டு பணியாளர் பதிவு அமைப்பை” நிறுவுதல். இது “மேலும் ஒரு விருது” அல்ல, மாறாக திறந்த, தேடக்கூடிய, புதுப்பிக்கக்கூடிய தரவு தளமாகும். பதிவு செய்யப்பட்ட ஒவ்வொரு ஆராய்ச்சியாளரும் தனிப்பட்ட முனைவர் பட்டம், வெளியீடுகள், காப்புரிமைகள், தொழில்நுட்ப பரிமாற்ற பதிவுகள் ஆகியவற்றைக் கொண்டுள்ளனர். இது தேசிய அறிவியல் நூலகம் அல்லது CSIR அறிவு அமைப்புடன் இணைக்கப்படலாம், ஆனால் விருது வழங்கும் தர்க்கத்திலிருந்து சுயாதீனமாக இருக்க வேண்டும் – பதிவு என்பது தொழில் பதிவு, விருது தரவரிசை அல்ல.
2. அங்கீகாரம் “விருது நோக்குநிலை” யிலிருந்து “தொழில் நோக்குநிலை” க்கு மாற்றுதல். RVP போன்ற தேசிய விருதுகள் தொடர்ந்து இயங்கட்டும், ஆனால் உங்கள் கட்சியின் கொள்கை கவனம் பதவி உயர்வு, நிதியுதவி மதிப்பீடு, திட்ட மதிப்பாய்வு போன்ற அன்றாட நிறுவன அங்கீகாரத்தில் இருக்க வேண்டும். ஆராய்ச்சி மேம்பாட்டு பணியாளர்கள் தங்கள் முனைவர் பட்ட நிறுவனம், பணிபுரியும் நிறுவனம், நிதியுதவி அமைப்பு ஆகியவற்றிலிருந்து முறையான அங்கீகாரை பெற வேண்டும், வருடாந்திர விருது வழங்கும் விழாவில் மட்டுமல்ல.
3. “தாமதமான அங்கீகாரம்” சிக்கலைத் தீர்த்தல். இந்திய விஞ்ஞானிகளின் மிகவும் பொதுவான வரலாற்று சோகம்: பங்களிப்பு செய்து பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு அல்லது இறந்த பிறகே அங்கீகாரம் கிடைக்கிறது. உங்கள் கட்சியின் கொள்கை அங்கீகாரம் மற்றும் பங்களிப்புக்கு இடையிலான நேர தாமதத்தைக் குறைப்பதை வெளிப்படையான இலக்காகக் கொள்ள வேண்டும். குறிப்பிட்ட வழிமுறைகள்: பங்களிப்பு நிகழ்ந்த 5 ஆண்டுகளுக்குள் மதிப்பீடு மற்றும் அங்கீகாரம் முடிக்கப்பட வேண்டும் என்று நிறுவுதல்.
4. “தனிநபர் அங்கீகாரம்” யிலிருந்து “குழு மற்றும் ஒத்துழைப்பு அங்கீகாரம்” வரை விரிவுபடுத்துதல். RVP இல் ஏற்கனவே Vigyan Team விருது உள்ளது, ஆனால் அது அடிப்படையில் விருது முறை. உண்மையான குழு அங்கீகாரம் ஒத்துழைப்பு ஆராய்ச்சி மதிப்பீடு, கூட்டு காப்புரிமை பங்களிப்பு பிரிவு, குறுக்கு-நிறுவன ஆராய்ச்சி பங்களிப்பு தரவரிசை ஆகியவற்றில் பிரதிபலிக்க வேண்டும்.
“ஒரு சிறப்பு குழுவை அமைத்து செயல்படுத்துவது” சரியானது, ஆனால் இந்த குழு விருது வழங்கும் குழுவாக இருக்கக்கூடாது, மாறாக கொள்கை வடிவமைப்பு மற்றும் ஒருங்கிணைப்பு அமைப்பாக இருக்க வேண்டும்.
குழுவின் அதிகார வரம்பு பின்வருமாறு:
குழுவின் அரசியல் நிலை: இது தேசிய அளவிலான சட்டப்பூர்வ அமைப்பாக இருக்க வேண்டும், மத்திய அரசின் ஆய்வு மேம்பாட்டு முதலீடு மற்றும் நிறுவன சீர்திருத்தத்திலிருந்து சுயாதீனமாக இருக்க வேண்டும். உங்கள் கட்சி ஆளும் கட்சியாக இருந்தால், ANRF (Anusandhan தேசிய ஆராய்ச்சி அறக்கட்டளை) அமைப்புடன் இணைக்கலாம்; எதிர்க்கட்சியாக இருந்தால், சட்டமன்ற முன்மொழிவு, பட்ஜெட் விவாதம், நாடாளுமன்ற விசாரணை மூலம் அழுத்தம் கொடுக்கலாம்.
ஆராய்ச்சி மேம்பாட்டு பணியாளர்களுக்கு அங்கீகாரம் மற்றும் பதிவு வழங்குவதை கட்சியின் கொள்கையாக நிறுவி, ஒரு சிறப்பு குழுவை அமைப்பது சரியான திசை. இந்தியாவில் அங்கீகாரம் மற்றும் பதிவு அமைப்பு உண்மையில் உள்ளது: RVP போன்ற விருதுகள் பரந்த வரம்பைக் கொண்டுள்ளன, ஆனால் அங்கீகாரம் விருதில் நிற்கிறது, அன்றாட தொழில் அங்கீகாரத்தில் ஒருங்கிணைக்கப்படவில்லை; பதிவு மையப்படுத்தப்பட்ட தளத்தைக் கொண்டிருக்கவில்லை; வரலாற்று அங்கீகார தாமதம் ஒரு பொதுவான நிகழ்வு. உங்கள் கட்சியின் கொள்கை மதிப்பு “விருதுகளை அதிகரிப்பதில்” அல்ல, இந்த மூன்று கட்டமைப்பு குறைபாடுகளை நிவர்த்தி செய்வதில் உள்ளது. செயல்படுத்தும் அமைப்பு விருது வழங்கும் குழுவாக இருக்கக்கூடாது, மாறாக தேசிய ஆராய்ச்சி மேம்பாட்டு பணியாளர் பதிவு தரத்தை நிறுவி, அங்கீகாரம் மற்றும் தொழில் மதிப்பீட்டை இணைத்து, வழக்கமான கண்காணிப்பு அறிக்கைகளை வெளியிடும் கொள்கை ஒருங்கிணைப்பு அமைப்பாக இருக்க வேண்டும். இதுவே “உண்மையான அங்கீகாரம் மற்றும் பதிவு” ஆகும் – வெறும் மேலும் ஒரு விருது அல்ல.
முடிவு முன்னிலைப்படுத்தல்: நீங்கள் பட்டியலிட்டுள்ள நோக்கங்கள் — மருத்துவ சேவைகளை வழங்குதல், விளையாட்டை ஊக்குவித்தல், சுற்றுச்சூழல் மாசுபாட்டைத் தடுத்தல், பசுமைப் புரட்சியை உருவாக்குதல், இயற்கையைப் பாதுகாத்தல், மருந்து என்ற பெயரில் மக்கள் ஏமாற்றப்படுவதைத் தடுத்தல் — ஒரு ஒற்றை அரசியல் கட்சியின் நோக்கங்களாக ஒன்றிணைந்தால், அவை ஒரு தெளிவான, ஒத்திசைவான, மக்கள் நலன் சார்ந்த அரசியல் அடையாளத்தை உருவாக்க முடியும். ஆனால் இந்த ஆறு நோக்கங்களும் வெவ்வேறு தளங்களில், வெவ்வேறு அதிகார அமைப்புகளில், வெவ்வேறு எதிர்ப்பு சக்திகளை எதிர்கொள்ளும் என்பதைப் புரிந்துகொள்வது அவசியம். இவற்றை ஒரே தட்டில் வைப்பது எளிது, ஆனால் ஒவ்வொன்றையும் தனித்தனியாகச் செயல்படுத்துவதே உண்மையான சவால்.
நீங்கள் கூறிய ஆறு நோக்கங்களை மூன்று குழுக்களாகப் பிரிக்கலாம்:
முதல் குழு — நேரடி மக்கள் நலன்:
இரண்டாம் குழு — சுற்றுச்சூழல் மற்றும் இயற்கை:
மூன்றாம் குழு — பொருளாதார மாற்றம்:
இந்த மூன்று குழுக்களும் ஒன்றோடொன்று தொடர்புடையவை — சுற்றுச்சூழல் பாதுகாப்பு இல்லாமல் மருத்துவ சேவை நிலையானதாக இருக்காது; பசுமைப் புரட்சி இல்லாமல் சுற்றுச்சூழல் பாதுகாப்பு நிதி ரீதியாக நிலையானதாக இருக்காது; மருந்து மோசடி தடுப்பு இல்லாமல் மருத்துவ சேவை நம்பகத்தன்மையை இழக்கும். ஆனால் இவற்றை ஒரே கட்சி நோக்கமாக அறிவிப்பது மட்டும் போதாது — ஒவ்வொன்றுக்கும் தனி செயல்திட்டம், தனி நிதி ஒதுக்கீடு, தனி பொறுப்பாளர் தேவை.
1. மருத்துவ சேவைகளை வழங்குதல்
இந்தியாவின் பொது சுகாதார செலவு GDP-இன் சுமார் 1.3% மட்டுமே (உலக சராசரி 6%க்கு மேல்). அரசு மருத்துவமனைகளில் மருத்துவர்கள், செவிலியர்கள், மருந்துகள், உபகரணங்கள் போதுமானதாக இல்லை. தனியார் மருத்துவமனைகள் விலை உயர்ந்தவை. “மருத்துவ சேவைகளை வழங்குதல்” என்பது பொது சுகாதார அமைப்பை வலுப்படுத்துதல், சுகாதார காப்பீட்டை விரிவுபடுத்துதல், முதன்மை சுகாதார நிலையங்களை மேம்படுத்துதல் என்று பொருள். இதற்கு மத்திய-மாநில ஒருங்கிணைப்பு, நீண்ட கால நிதி ஒதுக்கீடு, மருத்துவ பணியாளர் பயிற்சி தேவை.
2. விளையாட்டை ஊக்குவித்தல்
இந்தியாவில் விளையாட்டு ஊக்குவிப்பு பெரும்பாலும் பள்ளி மற்றும் கல்லூரி அளவில் நடக்க வேண்டியது. ஆனால் விளையாட்டு உள்கட்டமைப்பு, பயிற்சியாளர்கள், போட்டி வாய்ப்புகள் ஆகியவை நகர்ப்புறங்களில் குவிந்துள்ளன. கிராமப்புறங்களில் விளையாட்டு ஊக்குவிப்பு என்பது மைதானம், உபகரணங்கள், பயிற்சி, ஊட்டச்சத்து ஆகிய அடிப்படை வசதிகளை வழங்குவது. இது கல்வித் துறை, உள்ளாட்சி அமைப்புகள், விளையாட்டு ஆணையம் ஆகியவற்றுடன் இணைந்து செயல்பட வேண்டிய ஒன்று. மேலும், விளையாட்டு ஊக்குவிப்பு பாலின சமத்துவம், ஊனமுற்றோர் விளையாட்டு, பாரம்பரிய விளையாட்டு ஆகியவற்றையும் உள்ளடக்க வேண்டும்.
3. சுற்றுச்சூழல் மாசுபாட்டைத் தடுத்தல்
இது மிகவும் சட்டம், ஒழுங்குமுறை, கண்காணிப்பு சார்ந்த நோக்கம். காற்று மாசு, நீர் மாசு, மண் மாசு, ஒலி மாசு, பிளாஸ்டிக் மாசு — ஒவ்வொன்றுக்கும் தனி விதிமுறைகள் உள்ளன, ஆனால் அமலாக்கம் பலவீனம். மத்திய மாசுக் கட்டுப்பாட்டு வாரியம் (CPCB), மாநில மாசுக் கட்டுப்பாட்டு வாரியங்கள் (SPCB) ஆகியவை அதிகாரம் கொண்டவை, ஆனால் அரசியல் அழுத்தம், நிதிப் பற்றாக்குறை, பணியாளர் குறைவு ஆகியவற்றால் பாதிக்கப்படுகின்றன. ஒரு கட்சி “மாசுபாட்டைத் தடுப்போம்” என்று கூறுவது எளிது, ஆனால் தொழிற்சாலைகள், விவசாயம், போக்குவரத்து, கட்டுமானம் ஆகிய துறைகளில் மாற்றத்தைக் கொண்டுவருவது கடினம்.
4. ஒரு பசுமைப் புரட்சியை உருவாக்குதல்
“பசுமைப் புரட்சி” என்பது புதுப்பிக்கத்தக்க எரிசக்தி (சூரிய, காற்று, நீர்), நிலையான விவசாயம், பசுமை தொழில்நுட்பம், பசுமை வேலைவாய்ப்பு ஆகியவற்றை உள்ளடக்கிய ஒரு பொருளாதார மாற்றம். இது முதலீடு, தொழில்நுட்பம், கொள்கை ஊக்குவிப்பு, தனியார் துறை பங்கேற்பு ஆகியவற்றைக் கோருகிறது. இந்தியா ஏற்கனவே சர்வதேச சூரிய கூட்டணி (ISA), தேசிய பசுமை ஹைட்ரஜன் இயக்கம் போன்ற முயற்சிகளில் உள்ளது, ஆனால் நிலக்கரி சார்பு, எரிசக்தி மானியங்கள், உள்கட்டமைப்பு சிக்கல்கள் ஆகியவை பெரிய தடைகள்.
5. இயற்கையைப் பாதுகாத்தல்
இது காடுகள், ஈரநிலங்கள், உயிரின வளம், காட்டு விலங்குகள் ஆகியவற்றைப் பாதுகாப்பதை உள்ளடக்கியது. இந்தியாவில் வனவிலங்கு பாதுகாப்புச் சட்டம் (1972), வனப் பாதுகாப்புச் சட்டம் (1980), உயிரின பல்வகைமைச் சட்டம் (2002) ஆகியவை உள்ளன. ஆனால் வன அழிப்பு, சுரங்கம், உள்கட்டமைப்பு திட்டங்கள், வேட்டையாடுதல், மனித-விலங்கு மோதல் ஆகியவை தொடர்ந்து நடக்கின்றன. “இயற்கையைப் பாதுகாத்தல்” என்பது சட்ட அமலாக்கம், சமூக வனவியல், பாரம்பரிய அறிவு, உள்ளூர் சமூக பங்கேற்பு ஆகியவற்றை ஒருங்கிணைக்க வேண்டிய ஒன்று.
6. மருந்து என்ற பெயரில் மக்கள் ஏமாற்றப்படுவதைத் தடுத்தல்
இது மிகவும் நேரடி, உணர்ச்சிகரமான, மக்கள் நலன் சார்ந்த நோக்கம். இந்தியாவில் போலி மருந்துகள், தரம் குறைந்த மருந்துகள், மிகை விலை மருந்துகள், தேவையற்ற மருந்துகள், ஆயுர்வேத/சித்தா மருந்துகள் என்ற பெயரில் ஏமாற்றுதல், மருத்துவ விளம்பரங்களில் தவறான தகவல்கள் ஆகியவை பெரிய பிரச்சினைகள். மத்திய மருந்து தரக் கட்டுப்பாட்டு ஆணையம் (CDSCO), மாநில மருந்து கட்டுப்பாட்டு அமைப்புகள், விளம்பர தரநிலை கவுன்சில் (ASCI) ஆகியவை உள்ளன, ஆனால் அமலாக்கம் பலவீனம், தண்டனை குறைவு, நுகர்வோர் விழிப்புணர்வு குறைவு. இந்த நோக்கம் சட்டம், கண்காணிப்பு, நுகர்வோர் பாதுகாப்பு, மருத்துவ நெறிமுறை ஆகியவற்றை ஒருங்கிணைக்க வேண்டிய ஒன்று.
1. ஒவ்வொரு நோக்கத்திற்கும் தனி செயல்திட்டம் மற்றும் பொறுப்பாளர்
“மருத்துவம்”, “விளையாட்டு”, “சுற்றுச்சூழல்”, “பசுமைப் புரட்சி”, “இயற்கை”, “மருந்து மோசடி” — இவை ஒவ்வொன்றுக்கும் தனி குழு, தனி செயல்திட்டம், தனி நிதி ஒதுக்கீடு, தனி கண்காணிப்பு அறிக்கை இருக்க வேண்டும். ஒரே குழு அனைத்தையும் கவனிக்க முடியாது.
2. சட்டம், நிதி, அமலாக்கம் — மூன்றும் தேவை
ஒரு நோக்கத்தை அறிவிப்பது எளிது; அதை சட்டமாக்குவது, நிதி ஒதுக்குவது, அமலாக்குவது கடினம். எடுத்துக்காட்டாக, “மருந்து மோசடியைத் தடுப்போம்” என்று கூறினால், போலி மருந்து தடுப்புச் சட்டத்தை கடுமையாக்குதல், மருந்து தரக் கட்டுப்பாட்டு ஆய்வகங்களை அதிகரித்தல், மாநில அமலாக்க அதிகாரிகளுக்கு பயிற்சி, நுகர்வோர் புகார் மையங்கள் ஆகியவை தேவை.
3. மத்திய-மாநில ஒருங்கிணைப்பு
சுகாதாரம், கல்வி, விளையாட்டு, சுற்றுச்சூழல் — இவை மாநில அரசுகளின் அதிகார வரம்பில் உள்ளவை. மத்திய அரசு கொள்கை வகுக்கலாம், நிதி ஒதுக்கலாம், ஆனால் அமலாக்கம் மாநில அளவில் நடக்க வேண்டும். எனவே, கட்சிக்கு மாநில அளவில் வலுவான அமைப்பு தேவை.
4. உள்ளூர் சமூக பங்கேற்பு
சுற்றுச்சூழல், இயற்கை, விளையாட்டு, மருத்துவம் — இவை உள்ளூர் சமூகங்களின் பங்கேற்பு இல்லாமல் வெற்றி பெறாது. எடுத்துக்காட்டாக, காடுகளைப் பாதுகாப்பது என்பது சமூக வனவியல், பழங்குடி சமூகங்களின் உரிமை, உள்ளூர் கண்காணிப்பு ஆகியவற்றை உள்ளடக்க வேண்டும்.
5. தனியார் துறை மற்றும் தன்னார்வ அமைப்புகளுடன் இணைப்பு
அரசு மட்டும் அனைத்தையும் செய்ய முடியாது. தனியார் மருத்துவமனைகள், விளையாட்டு அமைப்புகள், சுற்றுச்சூழல் தன்னார்வ அமைப்புகள், மருந்து நிறுவனங்கள் ஆகியவற்றுடன் இணைந்து செயல்பட வேண்டும். ஆனால் ஒழுங்குமுறை அதிகாரம் அரசிடம் இருக்க வேண்டும்.
6. மக்கள் விழிப்புணர்வு மற்றும் கல்வி
“மருந்து என்ற பெயரில் ஏமாற்றப்படுவதைத் தடுப்பது” என்பது நுகர்வோர் விழிப்புணர்வு இல்லாமல் சாத்தியமில்லை. அதே போல், சுற்றுச்சூழல் பாதுகாப்பு, விளையாட்டு, இயற்கை பாதுகாப்பு — அனைத்திற்கும் பள்ளி கல்வி, ஊடக பிரச்சாரம், சமூக வலைதளங்கள் மூலம் விழிப்புணர்வு தேவை.
இந்த ஆறு நோக்கங்களும் வாக்கு வங்கிகளை கொண்டவை:
இவை அனைத்தும் ஒன்றிணைந்தால் ஒரு பெரிய மக்கள் தளத்தை உருவாக்க முடியும். ஆனால் எதிர்ப்பு சக்திகளும் உள்ளன:
எனவே, இந்த நோக்கங்களை வெறும் அறிவிப்பாக வைக்காமல், தெளிவான செயல்திட்டம், நிதி மூலம், அரசியல் உத்தி ஆகியவற்றுடன் செயல்படுத்த வேண்டும்.
நீங்கள் கூறிய ஆறு நோக்கங்களும் — மருத்துவ சேவை, விளையாட்டு, சுற்றுச்சூழல், பசுமைப் புரட்சி, இயற்கை பாதுகாப்பு, மருந்து மோசடி தடுப்பு — ஒரு மக்கள் நலன் சார்ந்த, நவீன, சமூக நீதி அடிப்படையிலான கட்சியின் அடையாளத்தை உருவாக்க முடியும். ஆனால் இவை வெவ்வேறு தளங்கள், வெவ்வேறு அதிகார அமைப்புகள், வெவ்வேறு எதிர்ப்பு சக்திகள் ஆகியவற்றைக் கொண்டவை. ஒவ்வொன்றுக்கும் தனி செயல்திட்டம், தனி நிதி, தனி பொறுப்பாளர், தனி கண்காணிப்பு தேவை. சட்டம், நிதி, அமலாக்கம் — மூன்றும் இணைந்தால் மட்டுமே இந்த நோக்கங்கள் வெறும் வாக்குறுதியாக இருக்காமல், உண்மையான மாற்றமாக மாறும். மேலும், இந்த நோக்கங்களை உள்ளூர் சமூக பங்கேற்பு, மத்திய-மாநில ஒருங்கிணைப்பு, தனியார்-தன்னார்வ இணைப்பு ஆகியவற்றுடன் செயல்படுத்தினால் மட்டுமே நீண்ட கால வெற்றி சாத்தியம்.
முடிவு முன்னிலைப்படுத்தல்: நீங்கள் முன்வைக்கும் இந்தக் கொள்கை — கட்சியில் எந்த மதச் சின்னங்களையும் பயன்படுத்தக் கூடாது, எந்த வழிபாடும் செய்யக் கூடாது, சாதி அல்லது மதம் அவரவர் தனிப்பட்ட விருப்பம், அவற்றை கட்சி அரங்கில் பயன்படுத்தக் கூடாது — ஒரு மதச்சார்பற்ற, சமத்துவமான, நவீன அரசியல் கட்சியின் அடையாளத்தை உருவாக்கும் மிக முக்கியமான கொள்கையாகும். இது இந்திய அரசியல் சூழலில் எளிதில் அறிவிக்கக்கூடியது, ஆனால் மிகக் கடினமாக அமல்படுத்தக்கூடியது. இதன் வெற்றி, “தடை” என்ற எழுத்துப்பூர்வ விதியில் அல்ல, கட்சிப் பண்பாட்டிலும், தலைமையின் முன்மாதிரியிலும், உறுப்பினர் தேர்வு மற்றும் நடத்தை விதிமுறைகளிலும் இருக்கிறது.
நீங்கள் கூறிய நான்கு கூறுகளைப் பிரிக்கலாம்:
1. மதச் சின்னங்கள் தடை — கட்சி அரங்கில், கட்சி நிகழ்ச்சிகளில், கட்சி அலுவலகங்களில், கட்சி பிரச்சாரத்தில் எந்த மதச் சின்னமும் (சிலுவை, வேதம், குர்ஆன், திலகம், பட்டை, மாலை, மதக் கொடி, மதப் படம்) பயன்படுத்தக்கூடாது.
2. வழிபாடு தடை — கட்சி நிகழ்ச்சிகளில், கட்சி அலுவலகங்களில், கட்சி சார்பு நிகழ்வுகளில் எந்த மத வழிபாடும் (பூஜை, நமாஸ், பிரார்த்தனை, ஆரத்தி, ஹோமம்) நடக்கக்கூடாது.
3. சாதி/மதம் தனிப்பட்ட விருப்பம் — ஒவ்வொரு உறுப்பினரும் தனது சாதி, மதத்தை தனிப்பட்ட முறையில் பின்பற்றலாம்; அது அவரவர் உரிமை.
4. கட்சியில் பயன்படுத்தத் தடை — ஆனால் அந்த சாதி, மத அடையாளத்தை கட்சி அரங்கில், கட்சி முடிவெடுப்பதில், கட்சி பதவி பங்கீட்டில், கட்சி வேட்பாளர் தேர்வில் பயன்படுத்தக்கூடாது.
இந்த நான்கும் தனிப்பட்ட சுதந்திரம் மற்றும் கட்சி சமத்துவம் ஆகிய இரண்டையும் சமநிலைப்படுத்தும் ஒரு மாதிரி.
1. மதச்சார்பற்ற அடையாளம்
இந்தியாவில் பெரும்பாலான கட்சிகள் மதம், சாதி, இனம் ஆகிய அடையாளங்களை தேர்தல் அரசியலில் பயன்படுத்துகின்றன. ஒரு கட்சி மதச் சின்னங்களை முற்றிலும் தவிர்த்து, சாதி/மத அடிப்படையில் பதவி பங்கீடு செய்யாமல் செயல்பட்டால், அது உண்மையான மதச்சார்பற்ற கட்சி என்ற அடையாளத்தை உருவாக்கும். இது குறிப்பாக இளைய தலைமுறை, நகர்ப்புற படித்தவர்கள், சிறுபான்மை சமூகங்கள் ஆகியோரிடம் வலுவான ஈர்ப்பை உருவாக்கும்.
2. சமத்துவம் மற்றும் நீதி
சாதி, மத அடிப்படையில் பாகுபாடு இருந்தால், தகுதி உள்ளவர்கள் புறக்கணிக்கப்படுவார்கள், தகுதி இல்லாதவர்கள் பதவி பெறுவார்கள். இது கட்சியின் திறனைக் குறைக்கும், உள் அதிருப்தியை அதிகரிக்கும். மத, சாதி அடையாளம் கட்சியில் பயன்படுத்தப்படாத போது, தகுதி, அர்ப்பணிப்பு, திறமை ஆகியவை மட்டுமே அடிப்படையாக இருக்கும்.
3. தேசிய ஒற்றுமை
இந்தியா பல மத, பல சாதி, பல மொழி நாடு. கட்சி ஒரு ஒற்றுமை சக்தியாக செயல்பட வேண்டுமானால், மத, சாதி அடையாளங்களைக் கட்சி அரங்கில் இருந்து விலக்குவது அவசியம். இல்லையெனில், கட்சியே பிரிவினையின் கருவியாக மாறும்.
4. அரசியல் நம்பகத்தன்மை
“மதச்சார்பற்ற கட்சி” என்று கூறிக்கொண்டு, தேர்தலில் மதச் சின்னங்களைப் பயன்படுத்தினால், மக்கள் நம்பிக்கையை இழப்பார்கள். சொல்லும் செயலும் ஒத்துப்போகும் போது மட்டுமே நம்பகத்தன்மை ஏற்படும்.
5. சட்ட மற்றும் அரசியலமைப்பு அடிப்படை
இந்திய அரசியலமைப்பு மதச்சார்பற்ற நாடாக இந்தியாவை வரையறுக்கிறது. மத அடிப்படையில் பாகுபாடு அடிப்படை உரிமைகளுக்கு எதிரானது. கட்சி அளவில் இந்தக் கொள்கையைப் பின்பற்றுவது அரசியலமைப்பு மதிப்புகளுக்கு ஒத்ததாக இருக்கும்.
1. கட்சிப் பண்பாட்டு சவால்
இந்திய அரசியல் கலாச்சாரத்தில் மதம், சாதி ஆகியவை ஆழமாக வேரூன்றியுள்ளன. தேர்தல் பிரச்சாரத்தில், கூட்டங்களில், பண்டிகைகளில், திருமணங்களில், இறுதி சடங்குகளில் — மதச் சின்னங்கள், வழிபாடுகள் இயல்பாகவே நடக்கும். கட்சி இவற்றை முற்றிலும் தவிர்க்க வேண்டும் என்று கூறுவது உறுப்பினர்களின் தனிப்பட்ட வாழ்வில் தலையிடுவதாக கருதப்படலாம்.
2. “தனிப்பட்ட” vs “கட்சி” எல்லை
ஒரு உறுப்பினர் தனது வீட்டில் பூஜை செய்வது தனிப்பட்ட விஷயம். ஆனால் கட்சி அலுவலகத்தில் பூஜை செய்வது, கட்சி சார்பு நிகழ்ச்சியில் பிரார்த்தனை, கட்சி வேட்பாளர் தேர்வில் சாதி — இவை கட்சி அரங்கம். இந்த எல்லை தெளிவாக வரையறுக்கப்பட வேண்டும், இல்லையெனில் குழப்பம் ஏற்படும்.
3. உள்ளூர் அரசியல் யதார்த்தம்
சில பகுதிகளில் மத, சாதி அடையாளம் இல்லாமல் தேர்தலில் வெற்றி பெறுவது கடினம். எடுத்துக்காட்டாக, சில தொகுதிகளில் சாதி அடிப்படையில் வாக்கு வங்கி உள்ளது. கட்சி இந்தக் கொள்கையைப் பின்பற்றினால், தேர்தல் வெற்றி வாய்ப்பு பாதிக்கப்படலாம். இது கொள்கை vs நடைமுறை இடையிலான மோதல்.
4. உள் எதிர்ப்பு
கட்சியில் மத, சாதி அடிப்படையில் அதிகாரம் கொண்டவர்கள் இந்தக் கொள்கையை எதிர்ப்பார்கள். ஏனெனில், இது அவர்களின் அதிகாரத் தளத்தை பாதிக்கும். எனவே, தலைமையின் உறுதி மிக முக்கியம்.
5. “மதச்சார்பற்ற” என்பதன் விளக்கம்
“மதச் சின்னங்களைப் பயன்படுத்தக்கூடாது” என்பது தெளிவு. ஆனால் மதக் கலாச்சாரம், மத பண்டிகை, மத இசை, மத உணவு ஆகியவற்றை எந்த அளவுக்கு அனுமதிப்பது? எடுத்துக்காட்டாக, தீபாவளி, ரமலான், கிறிஸ்துமஸ் போன்ற பண்டிகைகளில் கட்சி நிகழ்ச்சி நடத்தலாமா? மதக் கலாச்சார நிகழ்ச்சிகளை கட்சி ஆதரவு தரலாமா? இதில் தெளிவான வரையறை தேவை.
6. சட்ட மற்றும் அரசியலமைப்பு சிக்கல்
கட்சி உறுப்பினர்களின் தனிப்பட்ட மத நம்பிக்கையை தடை செய்ய முடியாது; அது அரசியலமைப்பு உரிமை (பிரிவு 25 — மத சுதந்திரம்). எனவே, தனிப்பட்ட வாழ்வு vs கட்சி அரங்கம் ஆகியவற்றைப் பிரிப்பது அவசியம். கட்சி தனிப்பட்ட மத நம்பிக்கையில் தலையிடாமல், கட்சி அரங்கில் மட்டும் இந்த விதியை அமல்படுத்த வேண்டும்.
1. எழுத்துப்பூர்வ ஒழுக்கநெறி விதிகள்
கட்சியின் அரசியலமைப்பில் அல்லது ஒழுக்கநெறி விதிகளில் இந்தக் கொள்கையை தெளிவாக எழுத வேண்டும். “கட்சி அரங்கில் மதச் சின்னம், வழிபாடு, சாதி/மத அடிப்படையிலான பாகுபாடு தடை” என்று வரையறுக்க வேண்டும்.
2. “கட்சி அரங்கம்” வரையறை
“கட்சி அரங்கம்” என்பது என்ன என்பதைத் தெளிவாக வரையறுக்க வேண்டும்:
3. உறுப்பினர் நடத்தை விதிமுறை
ஒவ்வொரு உறுப்பினரும் இந்த விதிகளைப் பின்பற்றுவதாக உறுதிமொழி எடுக்க வேண்டும். உறுப்பினர் சேர்க்கை படிவத்தில் இதைச் சேர்க்கலாம்.
4. தலைமையின் முன்மாதிரி
தலைமை தானே முன்மாதிரியாக இருக்க வேண்டும். தலைமை மதச் சின்னங்களைப் பயன்படுத்தினால், உறுப்பினர்கள் பின்பற்ற மாட்டார்கள். “நான் சொல்வதைப் பின்பற்று, நான் செய்வதைப் பின்பற்றாதே” என்ற நிலை இருக்கக்கூடாது.
5. புகார் மற்றும் நடவடிக்கை
விதிமீறல் ஏற்பட்டால், புகார் அளிக்கும் முறை, விசாரணை முறை, நடவடிக்கை ஆகியவை தெளிவாக இருக்க வேண்டும். மீறுபவர்கள் மீது எச்சரிக்கை, இடைநீக்கம், நீக்கம் போன்ற நடவடிக்கைகள் எடுக்கலாம்.
6. பயிற்சி மற்றும் விழிப்புணர்வு
உறுப்பினர்களுக்கு மதச்சார்பற்ற கொள்கை, சமத்துவம், அரசியலமைப்பு மதிப்புகள் குறித்து பயிற்சி அளிக்க வேண்டும். புதிய உறுப்பினர்களுக்கு கட்டாய பயிற்சி இருக்கலாம்.
7. கண்காணிப்பு குழு
ஒரு சுயாதீனக் குழு அமைத்து, இந்தக் கொள்கை பின்பற்றப்படுகிறதா என்பதைக் கண்காணிக்கலாம். ஆண்டுதோறும் அறிக்கை வெளியிடலாம்.
8. சமூக ஊடக விதிமுறை
கட்சி உறுப்பினர்கள் சமூக வலைதளங்களில் கட்சி சார்பாக மத, சாதி பாகுபாடான பதிவுகளை இடக்கூடாது. இதற்கும் தனி விதிமுறை தேவை.
இந்தக் கொள்கை நீண்ட கால நன்மைகளை தரும்:
ஆனால் குற்றச்சாட்டுகளும் வரலாம்:
இந்தக் குற்றச்சாட்டுகளை எதிர்கொள்ள, கட்சி தெளிவான தகவல் தொடர்பு மற்றும் நிலையான நிலைப்பாடு தேவை. “நாங்கள் மத எதிர்ப்பாளர்கள் அல்ல; மதம் தனிப்பட்ட விஷயம்; கட்சி அரங்கில் சமத்துவம்” என்று தெளிவாகக் கூற வேண்டும்.
“கட்சியில் மதச் சின்னங்கள், வழிபாடு, சாதி/மத பாகுபாடு தடை” என்பது ஒரு மதச்சார்பற்ற, சமத்துவமான, நவீன கட்சியின் அடிப்படைக் கொள்கையாக இருக்க வேண்டிய ஒன்று. இது தனிப்பட்ட மத சுதந்திரத்தை மதிக்கிறது, ஆனால் கட்சி அரங்கில் சமத்துவத்தை உறுதிப்படுத்துகிறது. இதை அமல்படுத்த எழுத்துப்பூர்வ விதிகள், “கட்சி அரங்கம்” வரையறை, தலைமையின் முன்மாதிரி, புகார் முறை, பயிற்சி, கண்காணிப்பு ஆகியவை தேவை. இந்தக் கொள்கை நீண்ட கால அரசியல் நன்மைகளை தரும், ஆனால் குற்றச்சாட்டுகள், உள் எதிர்ப்பு, தேர்தல் யதார்த்தம் ஆகியவற்றை எதிர்கொள்ள தயாராக இருக்க வேண்டும். மிக முக்கியமாக, தலைமை தானே முன்மாதிரியாக இருக்க வேண்டும்; இல்லையெனில் இந்தக் கொள்கை வெறும் எழுத்தில் மட்டுமே இருக்கும்.